Η Κατηγορική Προσταγή, της Βικτόρια Σπούνμπεργκ
Παίζουν και σκηνοθετούν οι: Χρύσα Κοτταράκου και Νικόλας Παπαδομιχελάκης
Το σύστημα μπορεί να στραφεί εναντίον σου ανά πάσα στιγμή, ακόμα κι αν δεν έχεις παρεκκλίνει ούτε ένα χιλιοστό από αυτό που περιμένει η κοινωνία από σένα. Έστω κι αν είσαι πενήντα χρονών και καθηγήτρια φιλοσοφίας σε ένα φημισμένο πανεπιστήμιο. Η Κλάρα δεν είναι καθόλου αντισυστημική, έκανε πάντα αυτό που έπρεπε. Είναι μια συνηθισμένη, ήσυχη, φιλομαθής, υπάκουη γυναίκα. Ξαφνικά όμως βρίσκεται σε ένα τεντωμένο σκοινί: εμμηνόπαυση, διαζύγιο, ένα επισφαλές συμβόλαιο εργασίας και μια επικείμενη έξωση από το διαμέρισμα στο οποίο μένει. Όλα αυτά θα την κάνουν να αναθεωρήσει μερικά ηθικά αξιώματα που όλοι θεωρούμε σωστά.
Η Θέληση για Πίστη του Πάμπλο Μεσίες
Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Γαβρέλας. Παίζουν οι: Παναγιώτης Γαβρέλας, Ηλέκτρα Γεννατά, Βαλέρια Δημητριάδου, Χρύσα Κοτταράκου, Γρηγορία Μεθενίτη, Παύλος Παυλίδης
Στα πρακτικά της δίκης της Ιωάννας της Λωραίνης, όταν τη ρωτούν πώς ήξερε ότι ήταν η φωνή του Αρχάγγελου Μιχαήλ αυτή που άκουγε, απαντά: «– Γιατί είχε φωνή αγγέλου. – Πώς ξέρετε ότι ήταν φωνή αγγέλου; – Γιατί ήθελα να το πιστέψω». Από τότε που διάβασα αυτή την τελευταία φράση, με συνοδεύει σαν ένας πιθανός ορισμός του θεάτρου και του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η πίστη. Ποια είναι η σχέση ανάμεσα στη βούληση και την πίστη; Τι είναι αυτό που κάνει κάτι να είναι αληθοφανές; Τι ρόλο κατέχει η επιθυμία να πιστέψεις, στην υποβολή; Αυτή τη φορά τα υλικά που θα χρησιμοποιήσουμε ως αφετηρία για τη δική μας μυθοπλασία θα είναι το "Ordet" («Ο λόγος») του Κάι Μουνκ και η κινηματογραφική του εκδοχή από τον Καρλ Ντράγιερ. Όπως και στο "Ordet", θα υπάρξει θάνατος και ανάσταση. Και πάνω απ’ όλα, η επιθυμία να παίξουμε με την αντίληψη του θεατή έτσι ώστε η ίδια η παράσταση να είναι μια δοκιμασία της πίστης του.
Η Xειμερία Nάρκη μου, της Νιέβες Ροντρίγκεθ Ροντρίγκεθ
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Μακρή. Παίζουν οι: Βαλέρια Δημητριάδου, Κατερίνα Ζησούδη, Ειρήνη Μακρή, Κατερίνα Συναπίδου, Νικόλας Παπαδομιχελάκης
Στοκχόλμη, Σουηδία, κάποια στιγμή μετά τον Οκτώβριο του 2014: η στιγμή που η οικογένεια της Γιαρίνα φεύγει από την πατρίδα της, την Ουκρανία, για να ξεφύγει από τον πόλεμο. Η οικογένεια παρουσιάζεται, μήνες μετά το ταξίδι της, μπροστά σε έναν αξιωματικό που τους κάνει ερωτήσεις σχετικά με την περιπλάνησή τους. Είναι ο υπεύθυνος που θα αποφασίσει αν θα χορηγηθεί άσυλο στην οικογένεια και αν θα μπορέσει να παραμείνει στη Σουηδία. Την ίδια εκείνη ημέρα η Γιαρίνα βυθίζεται σε βαθύ και απελπισμένο ύπνο: είναι το σύνδρομο παραίτησης, από το οποίο πάσχουν πολλά παιδιά μετά από διαδικασίες εξορίας και αναγκαστικού εκτοπισμού. Η Γιαρίνα κοιμάται, ακίνητη, αλλά μέσα από την αφήγησή της μαθαίνουμε όσα συμβαίνουν την περίοδο εκείνη σε όλη την οικογένειά της, η οποία μένει στο πλευρό της και τη φροντίζει: πώς η αδελφή της κάνει οικονομίες για να της αγοράσει ένα μπλε και πορτοκαλί ποδήλατο· τις ελπίδες των γονιών της εν αναμονή της απόφασης για το μέλλον όλης της οικογένειας· την άφιξη του νέου φίλου της αδελφής της που είναι Ρώσος. Θα περάσουν μήνες αναμονής, ενώ η Γιαρίνα κοιμάται… Και άλλα οκτώ χρόνια, ώσπου η Ουκρανία να υποστεί ξανά εισβολή, αυτή τη φορά στις μέρες μας.
Αυστραλία, του Ισραέλ Σολά
Σκηνοθεσία: Βαλέρια Δημητριάδου. Παίζουν οι: Χρύσα Κοτταράκου, Ειρήνη Μακρή, Βαλέρια Δημητριάδου, Peter Jaques
Η Άννα είναι παντρεμένη με τον Άντι και ζουν στην Αυστραλία, πατρίδα του Άντι. Οι αδελφές της, Ελένη και Βάσω, ζουν στην Αθήνα. Η Άννα και ο Άντι προσπαθούν χρόνια να κάνουν παιδί αλλά δεν τα καταφέρνουν. Επειδή η Άννα είναι 42 ετών οι γιατροί της συνιστούν να δοκιμάσει ξανά την τεχνητή γονιμοποίηση αλλά αυτή τη φορά με ωάριο νεαρότερης δότριας. Η αδελφή της Ελένη είναι 39 ετών και έχει δηλώσει ότι δεν θα κάνει ποτέ παιδιά, όταν όμως η Άννα της ζητάει να της δώσει τα ωάρια της, εκείνη δέχεται αμέσως. Έτσι, η Ελένη μαζί με τη Βάσω ταξιδεύουν στην Αυστραλία όπου θα γίνει η ορμονοθεραπεία και η τεχνητή γονιμοποίηση.
Μια δραματική κωμωδία, βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, που θέτει ερωτήματα για σοβαρά ζητήματα ηθικής της γενετικής αλλά και των οικογενειακών σχέσεων. Σε έναν κόσμο που η έννοια της οικογένειας εξελίσσεται πολύ γρήγορα, τι σημαίνει τελικά αυτή η λέξη; Η οικογένεια είναι δεδομένη ή μπορούμε να τη διαλέξουμε; Είναι συγγένεια εξ αίματος μόνο ή ένας δεσμός με ανθρώπους που επιλέγουμε εμείς;
